Miesiąc: maj 2009

NiektĂłre marzenia mijają. Czas płynie, ludzie rodzą się i umierają, nowe nadzieje gdzieś powstają, trwają lub i rozwiewają się. MoĹźe za chwilę wykwitnie gdzieś kolejne? Nie wchodzimy dwa razy do tej samej rzeki. Nigdy. W „Trzech siostrach” czas stanął. Prawie się zatrzymał. Pewnego dnia siostrom zaginęła Moskwa. Miasto – mit. I wrĂłcić do niego nie…

Kiedy byłem po raz ostatni w Warszawskiej Operze Kameralnej? Nie pamiętam. W „duĹźej” operze bywam, ale jakoś ta przy al. Solidarności była mi nie po drodze. MoĹźe dlatego, Ĺźe zawsze mi się wydawało, iĹź zdobycie biletĂłw w WOK graniczy z cudem. I stało się. Nieco przypadkiem obejrzałem „Matrimonio con variazione” JĂłzefa Kofflera. Pewnie nie tylko…

Efekty pracy Zadary nie zawsze mi się podobają. Cóş z tego, Ĺźe młody reĹźyser uznawany jest za najzdolniejszego twĂłrcę młodszego pokolenia, cóş z tego, Ĺźe bardzo się stara, jest oczytany, ma niezłe skojarzenia, cóş z tego, Ĺźe widać go na kolejnych własnych przedstawieniach, jeĹźeli ma na swoim koncie produkcje powierzchowne, w rzeczywistości mało interesujące. Ciągle…

WśrĂłd przedstawień prezentowanych w czasie Warszawskich Spotkań Teatralnych znalazło się widowisko (przedstawienie, dramat?) Friedericha Durrematta. To komedia bankierska „Frank V”. Krakowski Teatr Słowackiego jak umiał, tak nam owo dzieło (dziełko, dziełeczko?) pokazał. A starał się ogromnie. Tak bardzo, Ĺźe na Spotkania Teatralne został zaproszony. Aktorzy grają, jak najlepiej potrafią. Robią surowe miny albo przestraszone, poruszają…

Miało być drastycznie, miało być bulwersująco. Publiczność miała wychodzić w połowie przestawienia. Wszak akcja toczy się w Wielkim Balkonie – domu publicznym, wszak przychodzą do niego panowie, ktĂłrzy nie tylko Ĺźyczą sobie usług seksualnych, ale mają specyficzne potrzeby – ich fantazje seksualne mają być inscenizowane. Jeden chce być biskupem, drugi wodzem wojsk francuskich, trzeci… I…

Czasami z dawnych przedstawień w pamięci nie pozostaje nic. Czasami jeden-dwa obrazy. Tak jest w moim przypadku ze „Sprawą Dantona” w Powszechnym. Strasznie waĹźne w przeszłości przedstawienie. A co ja pamiętam? Jakąś mĂłwnicę, Pszoniaka w roli Dantona i co jeszcze? Tym razem będzie inaczej. Wczorajsze przedstawienie teatru z Bydgoszczy utrwali mi się w pamięci. I…

„Aktorzy prowincjonalni” na przystawkę Warszawskich Spotkań Teatralnych. Dobre przedstawienie. Tylko dlaczego pamiętamy film? Dlaczego wszyscy wiedzą, o co chodzi? I jak to się skończy? Ĺťe ten Wyspiański, Ĺźe ten Konrad, Ĺźe te marzenia i skrzecząca (tfu, tfu) rzeczywistość. I pozostaje zachwycać się aktualną, niefilmową inscenizacją zrealizowaną przez absolutnie nieprowincjonalne panie w prowincjonalnym teatrze. Konrad nie…