Eurydyka

Uchodziła za Ĺźonę Orfeusza. Zmarła od ukąszenia jadowitego węża. Orfeusz wybłagał u Hadesa jej powrĂłt na ziemię, lecz – wbrew zakazowi – obejrzał się i utracił swą Ĺźonę na zawsze. – Tak napisała ciocia Wikipedia. I nie zmieniajmy jej zapisu. Wszyscy wiemy, o co chodzi.
Noblistka Elfriede Jelinek napisała opowieść „Cienie. Eurydyka mĂłwi:”, ktĂłrą wzięła na warsztat Maja Kleczewska, jedna z najciekawszych polskich reĹźyserek. – Jelinek – jak twierdzi Kleczewska – dekonstruuje mit o Orfeuszu i Eurydyce jako bezwolnie kochającej kobiecie.
No tak. Tylko czy przedstawienie skonstruowane według dekonstruowanej myśli Jelinek ma cokolwiek wspólnego z antycznym mitem? Ja tego nie widzę.
Aktorzy wstawieni w wielką plastikową przezroczystą skrzynię pokazują nam nasz głupawy świat. I to jest świetne. Eurydyka jest niezauwaĹźalna, ale wysłuchujemy rozmĂłw o telefonach komĂłrkowych, o odchudzaniu, o dbaniu o własne ciało, o podsłuchach, o mężu, ktĂłry nie moĹźe być mężem itd., itd. W dodatku na początku Joanna DrozdĂłwna (absolwentka „Mickiewicza”!) siedzi w worku tracąc kalorie. JakieĹź to cudowne! I jak znakomicie bawimy się na „pokazie mody”…
Ale gdy dochodzi do głosu filozofia, gdy aktorzy snują swe monologi i dialogi o Ĺźyciu i jego wartości (?). Nudne to i mnie nieprzekonujące. ten wąż-zabawka, ta śmierć Eurydyki (tak, tak – w tym samym foliowym worku), te cienie krążące na wrotkach, ta prĂłba oglądania nas – widowni – przez tych, ktĂłrzy znaeĹşli się w plastikowym świecie. Sztuczne to i mało interesujące. I scena z dziećmi – tak niedopracowany fragment widowiska powinien być usunięty z przedstawienia – przecieĹź nic nowego nam te dzieciaki nie przekazują. One się denerwują, aktor z nimi grający (a przecieĹź nie improwizujący) teĹź.
Cóż, nie jest to zmarnowany wieczór, ale liczyłem, naprawdę liczyłem na więcej. Również zawiodła mnie Kasia Nosowska. Przecież to dobra wokalistka. Może trzeba poczytać oryginalny tekst noblistki? Bo, jak można przeczytać na stronie teatru IMKA:
Wszelkie życie poddane jest nieustannemu cierpieniu. Przyczyna cierpienia tkwi w namiętnościach. Cierpienie zostaje zniszczone w chwili uwolnienia się od namiętności, chęci posiadania, eskalacji pragnień. Każdy sam, musi znaleźć drogę do uwolnienia się od cierpienia.
Ładne, prawda? I mądre.