MĂłj pan listonosz

Listonosz to nadal postać magiczna. MoĹźe przynieść dobrą lub złą wiadomość. MoĹźe przyjść kaĹźdego dnia – niespodziewanie. Wtedy gdy jesteś śpiący i wcale nie chce ci się zejść z kanapy, aby podejść do drzwi. MoĹźe przyjść, gdy jesteś pod prysznicem i nie w głowie ci listy. MoĹźe nie pozwolić połknąć resztki lodĂłw, ktĂłre niezjedzone się rozpuszczą. MoĹźe takĹźe wcale nie przyjść.
Kiedyś przed laty pan listonosz przynosił staruszkom jakieś pieniądze. Renty i emerytury, Ĺťli ludzie zaczajali się za węgłem na pana listonosza i odbierali mu torbę pełną nie tylko listĂłw, ale i pieniędzy. Od czasu do czasu moĹźna było w „Expresie Wieczornym” o tym przeczytać. Ale ten mit pana listonosza juĹź blednie. ListĂłw coraz mniej, nawet tych kartek boĹźonarodzeniowych jakby ubyło, nie mĂłwiąc juĹź o pocztĂłwkach z wakacji. Cóş, wysłanie i otrzymanie zdjęcia zrobionego minutę temu jest bardziej atrakcyjne niĹź otrzymanie po tygodniu widokĂłwki z pięknym widoczkiem. Ale pomimo to listonosz to postać magiczna.
Nie, nie znam mojego pana listonosza. Ale wiem, że to leniuszek czystej wody. A nasza Poczta Polska (dobrze, że nie Narodowa) to niereformowalna instytucja. A więc moim listonoszu będzie ciąg dalszy.
Dwa dni temu wyjmuję ze skrzynki kwitek. Na nim wydrukowany długi tekst o tym, jak to na poczcie czeka z utęsknieniem dla mnie przesyłka administracyjna. Tekst ten zatytułowany jest „Wezwanie (a moĹźe przypomnienie lub powiadomienie) powtĂłrne”. Po prostu powtĂłrne. I ja tego nie rozumiem. PrzecieĹź nie otrzymałem wezwania (a moĹźe przypomnienia lub powiadomienia) numer jeden. Co się stało? Wytłumaczenie jest proste. Pan listonosz miał obowiązek wręczyć taki sam list (za pokwitowaniem!) kaĹźdemu lokatorowi naszego osiedla. I pewnie wielu innym osobom w okolicy. Prawdopodobnie rozniĂłsł listy do pierwszych stu lub dwusu mieszkań i biedny się załamał. Przyszedł zmrok, pora juĹź była iść do domu, a on zabrał się do wypisywania karteczek z wezwaniami lub powiadomieniami. Pisał, pisał i dał sobie spokĂłj. Do mnie juĹź nie napisał. I ja mu się nie dziwię. Miał tego dnia duĹźo pracy. Od ja juĹź tego dnia przez listonosza-leniuszka zostałem wymazany z rzeczywistości. Na szczęście, gdy w moim urzędzie pocztowym zorientowali się, Ĺźe nie mam zamiaru (czy oni wiedzieli, Ĺźe nie wiem o tejĹźe przesyłce?) listu odebrać, wysłali do mnie osobiste pismo – imienne. I to przypomnienie/powiadomienie pan listonosz wrzucił do mojej skrzynki. Uff. MĂłgłby uznać, Ĺźe ja nie zasługuję na takie powiadomienie powtĂłrne. Ale nie – zasługiwałem. I tak to po dwĂłch tygodniach wylegiwania się na poczcie mĂłj list na moich nogach dotarł do mnie. Co za radość. I czy miałbym tyle radości, gdyby pan listonosz osobiście pofatygował się do mnie i wręczył mi urzędowy list? Na pewno nie.