Babcie

Moja matka – babcia Marianna zmarła 27 paĹşdziernika 2014 roku w wieku 98 lat. Do końca Ĺźycia narzekała, Ĺźe ją boli prawy bark i to było jej największym zmartwieniem. Ostanie cztery lata Ĺźyła ze świadomością, Ĺźe umiera na raka. Tak naprawę to nie umierała – lekarz się pomylił. Przez wiele lat mieszkała w Sztokholmie, miała szwedzkie obywatelstwo. Dlatego przez całe lata spędzaliśmy dużą część wakacji w Szwecji. Święta BoĹźego Narodzenia teĹź. Marianna pod konie Ĺźycia kilka lat mieszkała z nami w Warszawie. Po złamaniu nogi wiosną 2014 r. widać po niej było, Ĺźe wiek juĹź robi swoje. Znajomych i rĂłwieśnikĂłw na tym świecie miała coraz mniej. Starała się naszą rodziną nie rządzić, ale się jej to się udawało.
Moja teściowa Wiesia (87) do niedawna miała swojego Kola (Kolomba) – sznaucera dużą miniaturę nie mieszczącego się na kolanach. Kolo po kilkunastu latach opuścił teściową, co było dla niej wielkim przeĹźyciem. Pozostała jej działka i druga cĂłrka (plus drugi zięć i dwoje kolejnych dorosłych wnukĂłw). Nie nudzi się – czasami opiekuje się naszymi kotami, czasami odwiedza drugą cĂłrkę. Czasami prawnukĂłw. Bardzo jest zajęta. Jak to w jej wieku – choroby jej nie odpuszczają, ale z nimi skutecznie walczy…