Po XXXVI

Sumować miniony Zjazd ZHP? Trudne zadanie, na pewno pojawią się protesty: – Tak nie jest, mylisz się. – Cóş, człowiek omylny jest. Ale Zjazd odnotować w tym miejscu po prostu wypada.
Jaki był? Skromny, tradycyjny i z pewnymi sukcesami.
Pamiętacie, jak przed laty kochał nas Prezydent, kochał Premier? Dziś, co charakterystyczne, naszą organizację najbardziej ceni sobie Kościół. Wszak najwyższym dostojnikiem na sali w dniu rozpoczęcia Zjazdu był prymas Glemp. Dalej dopiero dwójka ministrów belwederskich. Skromnie. Tak, Kościół o nas nie zapomina, choć my często zapominamy o nim. Iluż to, druhowie (i druhny) delegaci było z Was na porannej niedzielnej mszy świętej? Jaki procent?
Z głosĂłw gości najwaĹźniejsze było krĂłtkie i rzeczowe przemĂłwienie min. Katarzyny Hall. Szkoła to najwaĹźniejszy nasz partner, czy zawsze doceniany? Minister Edukacji Narodowej przypomniała nam o tym. I zaproponowała zacieśnienie związkĂłw między ZHP a MEN (a szerzej – z polską szkołą). Nic nie stoi na przeszkodzie, by plan pracy druĹźyny stał się częścią planu wychowawczego szkoły, nie powinno być problemĂłw, by nauczyciel prowadzenie przyszkolnej druĹźyny (a nawet opiekę nad druĹźyną) zaliczał sobie w ramach tzw. godzin z Karty nauczyciela. Trzeba taką moĹźliwość tylko obu stronom uświadomić.
Kto nas ceni? Wojsko (i to ceni autentycznie), niektĂłrzy parlamentarzyści – posłanka Fabisiak, poseł Gosiewski, dostojnicy związani niegdyś z ZHR – senator Wiatr (o Kaziu warto by było napisać tu odrębny materiał), wiceminister Stanowski (twierdzę tak wbrew krążącym wśrĂłd nas opiniom). Ławka przyjaciół jest bardzo krĂłtka. Nad tym zjawiskiem powinni zastanowić członkowie GK. Bo z kogo składa się nieformalna Rada Przyjaciół Harcerstwa? Z wymienionych tu osĂłb Ministra Sprawiedliwości i i Włodka Paszyńskiego?
Piszę – zjazd tradycyjny. MoĹźe to nie najlepsze sformułowanie. MoĹźe nowatorski? Bo, co za paradoks, zjazd nie uchwalił zmian w Statucie, a więc zachował kadencyjność władz. Walka była ostra. przez ową kadencyjność nie przeszły inne, rozsądne zmiany. Ale coś za coś. Uwaga – zachowanie zapisu o kadencyjności jest zwycięstwem grupy nowatorskiej, dążącej do unowocześniania organizacji. Naprawdę. Zwolennicy likwidacji kadencyjności (mowa jest o dwĂłch kadencjach, czyli maksymalnie prowadzeniu bez przerwy hufca czy chorągwi przez osiem lat) twierdzą, iĹź mamy za mało kadry, byśmy mogli pozwolić sobie na ową kadencyjność. Zwolennicy zmian (przed kilku laty było ich więcej!) uwaĹźają, Ĺźe w ten sposĂłb wieczni komendanci hufcĂłw blokują wychowywanie młodych, nowych kadr. Tu jeszcze mamy rozdĹşwięk między hufcami z miast uniwersyteckich a hufcami z tzw. prowincji. Bo ponoć to prowincja nie jest w stanie zmieniać swych komendantĂłw i normalnie się rozwijać.
Czy rzeczywiście? Zobaczymy.
Pomimo wielu dyskusji przez zjazdem okazało sie, iĹź władze mamy w ogĂłlnym zarysie te same. Naczelniczka i zastępca, przewodniczący – w efekcie sala głosowała na nich. Lecz uwaga – naczelniczka otrzymała 113 głosĂłw na 200 głosujących. Nie jest to imponujący wynik. Dla Gosi to waĹźny wskaĹşnik. Musi tak pracować, by większa liczba instruktorĂłw ją akceptowała. (Lepszy wynik, znacznie lepszy, miał Krzysztof – zastępca, ale i ewentualny w perspektywie kandydat na naczelnika).
No i walka przewodniczącego – Adama z kontrkandydatem – Jasiem. Jaś walczył o tę funkcję długo i z otwartą przyłbicą. Za to mu chwała. Ale Jaś obiecywał Związkowi gruszki na wierzbie i wielu delegatĂłw w Jasiowe obietnice uwierzyło! Dopiero po wyborze Adam stwierdził: – Ja wiem, jaka jest rola Przewodniczącego ZHP. I zadań statutowych będę się trzymał.
Janek chciał częściowo przejąć funkcję naczelnika Związku! Nieporozumienie. Zresztą także z innych powodów Jaś nie byłby dla ZHP dobrym przewodniczącym. Na sali zjazdowej o tym nie mówiliśmy. To dobrze. Naprawdę, już ja byłbym lepszym kandydatem na przewodniczącego.
Drodzy czytelnicy tych zapisków. Może chcielibyście zadać mi jakieś pytania? A może podyskutować? Zapraszam. A do notatek zjazdowych jeszcze wrócę.