Rysio

Ostatnio z Rysiem, po kilku latach niewidzenia, spotkałem się dwa razy. Najpierw wybrałem się do PROMu Kultury na Saską Kępę, aby popatrzeć na „Damy i huzary”. Rysiowy teatr „Parabuch” wystawiał Fredrę. Obejrzenie przedstawienia dobrego teatru amatorskiego to duĹźa przyjemność. Rysio, jak to Rysio, pokazuje się na scenie, opowiada to i owo o sztuce, po zapadnięciu kurtyny jeszcze zaprasza za miesiąc na kolejny spektakl w PROMie przez „Parabuch” wystawiany.
Tydzień później wychodzę z gocławskiego Terminalu Kultury, a tam na ławeczce Rysio czeka na autobus. Aktorzy z prowadzonego przez niego teatru szkolnego czytali czy teĹź recytowali w Terminalu jakieś wiersze… Porozmawialiśmy sobie dłuĹźej (bo na Saskiej Kępie czasu na to nie było) o chorobach, o Rysiowym sercu, o mojej nodze, o teatrze, wykańczanej wreszcie salce teatralnej w siedzibie teatru w liceum przy Grochowskiej. O dzieciach i wnukach – rozmawialiśmy jak to dwaj starsi panowie. Fakt – o Rysiowym sercu było najdłuĹźej. Bo pięć pobytĂłw w szpitalu to znacząca liczba. Ale przecieĹź juĹź było dobrze!
Nie, nie było, Ryszard odszedł na wieczną wartę. A umawialiśmy się na kolejne spotkanie.
Był świetnym instruktorem harcerskim, takim na luzie, jaki młodzieĹź lubi. Jego „115” z Rembertowa były dobrym środowiskiem harcerskim, a właściwie starszoharcerskim. Szczepowymi byliśmy w tym samym czasie, ja znacznie, znacznie dłuĹźej. Harcerski duch, harcerskie przyjaĹşnie, współpraca z dzisiejszym środowiskiem ZHP – to wszystko Rysia dotykało.
Był artystą, miał duszę artysty – człowieka teatru. I społecznika.
Kilkadziesiąt lat prowadził zespół „Parabuch”. Narodził się on w kolejarskim domu kultury, stąd nazwa. Dom kultury zlikwidowano, ale „Parabuch” pozostał. Rysio znalazł miejsce dla swego teatru w Technikum Mechaniki Precyzyjnej i tam dawał przedstawienia nie tylko jako reĹźyser, ale jako ZałoĹźyciel, człowiek, dla ktĂłrego teatr był pasją, był całym Ĺźyciem. Poza „Parabuchem” był jeszcze jego teatr szkolny i jakiś zespół muzyczny. O tym ostatnim wiem najmniej.
Szkoda, Ĺźe Go juĹź nie ma, miał duĹźo planĂłw, miał nadal duĹźo zapału, duĹźo w sobie młodzieńczości. Los chciał, aby „Parabuch” stracił swego, jak piszą członkowie teatru, Ojca.
PS 5 czerwca przy pięknej słonecznej pogodzie poĹźegnaliśmy Rysia na Wojskowym Cmentarzu Powązkowskim. Było nas – jego przyjaciół – bardzo wiele. Było teĹź kilka wzruszających przemĂłwień. Ta śmierć wszystkich zaskoczyła. Prawdopodobnie zaskoczyła teĹź w nocy samego Ryszarda. Wszystkim nam było ogromnie smutno – bo jego w „Parabuchu” nikt nie zastapi.