Zjazd, czyli „z” po raz drugi (literki nr 14)

MĂłj Ulubiony Instruktor wyjątkowo stał. Stał i trzymał w ręku filiĹźankę ze swą ulubioną kawą. Trzymał w jednym ręku, bo drugą drapał się po swej łysiejącej powoli głowie. Właśnie dotarła do niego informacja, Ĺźe w jego ulubionej organizacji odbędzie się zjazd. I to nie taki sobie zwykły, bo do tego jeszcze ponad dwa lata, ale nadzwyczajny, specjalny, ekstraordynaryjny. – Co jest grane – zapytał głośno, choć nikt go nie słuchał. – Ja tego nie rozumiem. Sześciu facetĂłw w sześciu wojewĂłdztwach dogadało się. Chcą zmienić władze mojej organizacji i teraz setka osobnikĂłw w szarych i zielonych mundurach zjedzie do Warszawy, by sobie twĂłrczo podyskutować. – Mulin, ktĂłrego tak podrzuciło do gĂłry, Ĺźe stał i stał, zaczął się zastanawiać. Ktoś tu coś chce ugrać. Tylko co? UwaĹźnie spojrzał na ekran komputera. A tam listy i decyzje. Instruktorzy z samej gĂłry piszą: – Spokojnie rozmawiajmy. Wyjaśniajmy. Pewnie lud potrzebuje wyjaśnień. – No dobrze – mruknął do siebie Mulin. – Ale Ĺźeby coś sobie powyjaśniać tłum ludzi musi się spotykać? Czy nie moĹźna tego było wyjaśnić na jakiejś konferencji, takiej w internecie? Wtedy to całe zamieszanie byłoby znacznie mniejsze i moĹźe tych sześciu, co to się osobiście podpisało pod wnioskiem o zwołanie zjazdu, byłoby usatysfakcjonowanych? I na tym by się skończyło?
Mulin postanowił jednak usiąść w swym ulubionym fotelu, zaczął pić kawę i przestał się drapać po (napiszmy prawdę) łysinie. Od czego to się zaczęło? Tak formalnie? No tak, Mulin nie musiał długo się zastanawiać. Zaczęło się od demokracji! To przecieĹź zupełnie demokratycznie rewidenci ulubionej Mulinowej organizacji głosowali tajnie nad czymś mało zrozumiałym – nad absolutorium dla najwyĹźszych władz. I ku swemu zdziwieniu, gdy policzyli te tajne głosy, okazało się, Ĺźe nie lubią oni kilku osĂłb z władz najwyĹźszych. To znaczy lubią, cenią, ale głosowali za nieudzieleniem absolutorium. Po tym wydarzeniu musieli uzasadnić swą zbiorową mądrość. Bardzo się starali, ale nie da się ukryć, Ĺźe im się za bardzo nie udało. Ale tych sześciu o tym nie wiedziało. Nie wiedziało, Ĺźe to jakieś demokratyczne nieporozumienie. Jest Ĺşle – stwierdzili – i zarządzili zjazd nie wiedząc, Ĺźe rewidenci po prostu się zagalopowali. Mulin postanowił nie analizować dalszych poczynań władz wszelakich. I tak z głowy mu parowało. CzyĹźby to zamieszanie było dokonane tylko przez nieporozumienie? Tak na pozĂłr wygląda. MĂłj Ulubiony Instruktor zapadł się w swym fotelu. Do tej pory myślał, Ĺźe jeĹźeli nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze. A w ulubionej organizacji jest inaczej? Dziwne.